Kopiec Czerniakowski ma wysokość ok. 120 m. Powstał w latach 1946-1950 z gruzów Warszawy. Spod ziemi wystają cegły i kamienie, a nawet spore fragmenty ścian domów. Inicjatorem usypania kopca był architekt Stanisław Gruszczyński. Chciał aby wzgórze stało się warszawskim panteonem, bo wraz z gruzem trafiły tu na pewno szczątki poległych w Powstaniu Warszawiaków. S. Gruszczyński rysował już projekty inspirowane Kopcem Kościuszki. Z planów tych nic nigdy jednak nie wyszło, a wzgórze obrosło samosiejkami. Z czasem upodobali je sobie miłośnicy rowerów górskich i paralotni. Dopiero w 1994 r. - w 50. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego - byli żołnierze Armii Krajowej ustawili na szczycie 15-metrowy znak Polski Walczącej, który zaprojektował Eugeniusz Ajewski. Jego ”kotwica” była pierwszym pomnikiem AK w Warszawie. Uczestnicy walk 1944 r. doprowadzili też do nazwania Kopca Czerniakowskiego - Kopcem Powstania Warszawskiego. Od 2004 r. na Kopiec Powstania można wejść schodami. Są to najdłuższe schody w Warszawie - mają 400 stopni i 40 podestów. Prowadzą na szczyt Kopca Czerniakowskiego do wielkiego znaku Polski Walczącej. W dniu 3 października 2004 r. na Kopcu Czerniakowskim spotkali się kombatanci i harcerze, przedstawiciele władz miasta i dzielnicy Mokotów. Uroczystość zakończyła obchody 60. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Na kopiec przybyła sztafeta niosąca pochodnię z ogniem z Grobu Nieznanego Żołnierza, by na szczycie zapalić znicz i ognisko, a pod pomnikiem Polski Walczącej wmurowany został drugi akt erekcyjny. Poprzedni, umieszczony tu dziesięć lat wcześniej, został niestety skradziony.

Zdjecia tego miejsca: